Een pdf-merkgids is een vast document dat een merk op één moment beschrijft. Dat is precies de zwakke plek. Hij is verouderd na de eerste wijziging, mensen kunnen de echte logobestanden er niet uit downloaden en niemand weet welke versie de laatste is. Een online merkgids lost alle drie op.
Elke week zie ik op LinkedIn designers hun nieuwste, en mooiste, werk delen. Nieuwe logo's, flyers, folders, websites, noem maar op. En natuurlijk de grote merkrichtlijnen van tachtig, soms wel honderd pagina's.
Prachtige typografie, een doordacht kleursysteem, logoregels tot op de pixel uitgewerkt. Je ziet de zorg die erin zit. Het soort document dat je met trots oplevert.
Bijna elke keer dat ik een pdf-brandbook open, betrap ik mezelf op dezelfde gedachte. Waarom stop je dit allemaal in een pdf?
Niet als kritiek op het werk, maar op de manier van opleveren.
Wat niemand echt zegt over brandbooks
Een brandbook is een dik boek vol 'regels' over je merk. Lees het en je weet hoe je iets in de stijl van je merk maakt. Het helpt designers (social, web, dtp en ga zo maar door) om alles te ontwerpen wat hun klant nodig heeft. Maar designers zijn niet de enigen die het merk gebruiken. En dan hebben we het nog niet eens gehad over waar je die merkassets vindt...
Het echte leven van een merk: een nieuwe collega heeft het logo nodig en pakt de versie die als eerste opduikt in een gedeelde map. Een bureau mailt om de exacte hexcode, omdat naar pagina vierendertig scrollen langzamer is dan het gewoon even vragen. Iemand bouwt een presentatie met de kleuren van vorig jaar, omdat dat het bestand was dat hij had. Geen van deze mensen is slordig. Ze doen gewoon normaal. Ze hebben snel één klein dingetje nodig, en een pdf is niet gemaakt om ze dat te geven.
Het pdf-brandbook dat het merk moest uitleggen en beschermen, wordt niet meer gebruikt op precies het moment dat het merk het het hardst nodig heeft.
Wat een pdf niet kan
Een pdf is een bevroren moment zodra je hem exporteert. Pas het logo aan, voeg een kleur toe, werk de tone of voice bij, en elk exemplaar dat rondgaat klopt ineens niet meer. De versie in iemands downloadmap kun je niet repareren.
Een pdf-brandbook bevat de regels, maar niet de bestanden. Hij kan je vertellen dat het logo in full color op een lichte achtergrond moet staan, maar je kunt dat logo er nog steeds niet uit downloaden. Dus staat het brandbook op de ene plek en staan de echte assets op een andere, en die twee synchroon houden wordt iemands onofficiële taak.
Een pdf-brandbook is lastig doorzoekbaar, lastig te delen met de juiste mensen en onmogelijk actueel te houden. En nogmaals, dat ligt niet aan de klant. Het ligt aan het formaat.
Waarom doen we het dan nog steeds?
Deels uit gewoonte. Zo heb ik het geleerd, en zo presenteert het vak zich nog steeds. Deels omdat een dikke pdf voelt als een af product. Iets wat je kunt overhandigen en waar je naar kunt wijzen. Het ziet eruit als de waarde die je beloofd hebt.
Er zit een ironie in pdf-merkrichtlijnen waar ik maar niet van loskom. Designers zijn de mensen die het meest geven om een merk dat goed gebruikt wordt. We kunnen discussiëren over witruimte, contrasten, dat ene verkeerde blauw, en dan leveren we dat allemaal op in het enige formaat dat bijna garandeert dat het niet gevolgd wordt. We geven de regels mee in een bestand dat niemand kan geven waar hij eigenlijk voor kwam.
Wat volgens mij het alternatief is
In één simpele zin: een merk zou een plek moeten zijn, geen document.
Eén centrale plek waar de richtlijnen en de bestanden samen leven. Waar het logo wordt uitgelegd en in dezelfde klik te downloaden is. Waar je iets één keer bijwerkt en iedereen de nieuwe versie ziet, omdat er geen kopieën rondzwerven die verouderen. Waar je één link stuurt naar een nieuwe collega, een freelancer of een drukker, en weet dat ze naar het actuele, juiste merk kijken.
Voor een designer verandert dat ook de relatie. Je bent niet langer de helpdesk voor je eigen werk. In plaats van jarenlang dezelfde vragen te beantwoorden, verwijs je naar één levende plek. En voor een bureau wordt een eenmalige oplevering een doorlopende relatie, omdat het merk blijft leven op een plek die jij hebt gebouwd.
Ik zeg niet: maak nooit meer een pdf
Een pdf is nog steeds prima als samenvatting, als pitchstuk, als iets moois om in een meeting te presenteren. Daar is niets mis mee.
Wat ik ter discussie stel, is of een pdf de beste manier is om een merk op te leveren en, het allerbelangrijkste, te onderhouden. Dat is de taak waarvoor hij nooit ontworpen is.
Waarom ik hier zo mee bezig ben
Ik heb BrandDeck gebouwd, een online systeem voor merkassetbeheer, nadat ik bij mijn eigen klanten tegen precies dit probleem aanliep. Merkbestanden overal, richtlijnen die verouderden, steeds weer dezelfde vragen. Ik ben hier dus geen neutrale partij, en dat mag je weten.
Welke tool je voor merkrichtlijnen gebruikt, is eigenlijk niet het punt. Het principe is belangrijker dan welk product dan ook, het mijne inbegrepen. Je werk verdient beter dan een map die niemand opent. En je klant ook.
Ben je de volgende keer klaar met een prachtig brandbook? Stel jezelf dan misschien dezelfde vraag die ik mezelf steeds stel. Waarom een pdf?



